ایرانی-آمریکایی‌ها نمی‌توانند در انتخابات ۲۰۲۶ کنار بنشینند

این صحنه را تصور کنید: شبی سرد در تهران است. مادری همراه دختر نوجوانش به هزاران نفر در خیابان‌ها می‌پیوندد و در پی موجی دیگر از سرکوب جمهوری اسلامی ایران، برای آزادی‌های اساسی شعار می‌دهند. ناگهان اینترنت قطع می‌شود؛ باز هم. نه واتس‌اپی هست که با خانواده در خارج از کشور تماس بگیرند، نه ایکس یا اینستاگرامی که سرکوب را زنده پخش کنند، نه وی‌پی‌انی که به جهان بیرون راه یابند. نیروهای رژیم وارد عمل می‌شوند. تلفن‌ها ضبط می‌شود. بازداشت‌ها آغاز می‌شود.

در همان حال، ۶ هزار مایل دورتر، در حومه‌ای آرام در لس‌آنجلس، پدری ایرانی-آمریکایی پشت میز آشپزخانه نشسته و به فرم ثبت‌نام رأی‌دهندگان خیره مانده است. از کار خسته است، درگیر پرداخت قبض‌هاست و از خود می‌پرسد آیا یک رأی در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ واقعاً اهمیتی دارد.

اهمیت دارد. آن قطع اینترنت در تهران تصادفی نبود. جمهوری اسلامی از قطع اینترنت به‌عنوان سلاح استفاده می‌کند؛ امری که در جریان اعتراضات بارها مستند شده است. هر گاه رژیم احساس فشار کند، اینترنت را قطع می‌کند. و پیوند مستقیم این ماجرا با رأی شما این است: اختیار کنگره آمریکا بر تحریم‌ها، کمک‌های خارجی و قوانین آزادی اینترنت تعیین می‌کند که آیا رژیم پول لازم را برای خرید فناوری نظارتی بیشتر، گلوله بیشتر و خریدن وفاداری بیشتر سپاه پاسداران به دست می‌آورد یا نه.

کاهش تحریم‌ها درآمد رژیم را افزایش می‌دهد و درآمد رژیم همان دستگاه حکومتی را تقویت می‌کند که با سپاه پاسداران، سرکوب، گروگان‌گیری و شبکه‌های نیابتی پیوند دارد. خشونت نیروهای نیابتی منطقه را بی‌ثبات می‌کند. بی‌ثباتی منطقه به بازارهای انرژی ضربه می‌زند. و سرانجام آمریکایی‌ها نیز پیامد آن را حس می‌کنند: در پمپ‌بنزین، در سیاست امنیتی و در هزینه‌ای که سیاست خارجی نادرست بر دوش آنان می‌گذارد.

این یک نظریه نیست. گزارش‌های عمومی و برآوردهای مرتبط با وزارت خزانه‌داری نشان می‌دهد که پس از کاهش تحریم‌ها در چارچوب برجام، ایران دوباره به دارایی‌های عمده‌ای که دسترسی به آن‌ها محدود شده بود و نیز به درآمد نفت دسترسی یافت و دارایی‌های نقد قابل استفاده آن حدود ۵۰ میلیارد دلار برآورد شد. خطر هرگز صرفاً این نبود که «ایران پول به دست آورد». خطر این بود که درآمد رژیم همان دستگاه حکومتی را تقویت می‌کند که با سپاه پاسداران، سرکوب، گروگان‌گیری، نظارت و جنگ نیابتی پیوند دارد.

چنان رأی دهید که گویی خانواده‌تان در ایران شما را می‌بیند؛ چون به‌راستی می‌بیند.

تصویر کلی: چرا رأی دادن بر همه چیز اثر می‌گذارد

کنگره آمریکا اهرم‌هایی را در دست دارد که یا جمهوری اسلامی ایران را زیر فشار می‌گذارند یا به آن مجال نفس کشیدن می‌دهند: تحریم‌ها، کمک‌های خارجی، جلسات استماعی که تعدی‌های رژیم را افشا می‌کنند، قوانین آزادی اینترنت و نظارت بر نفوذ خارجی در آمریکا. این‌ها مفاهیمی انتزاعی نیستند. بر آزادی در جهان، بر جیب شما و بر گسترش تروریسم اثر می‌گذارند.

از آزادی در جهان آغاز کنیم. هنگامی که کنگره از تحریم‌های قاطع و لوایح حقوق بشری پشتیبانی می‌کند، به مردم ایران این پیام را می‌دهد که جهان در کنار آنان است، نه در کنار سرکوبگرانشان. رژیم از هیچ چیز به اندازه اعتراضات سازمان‌یافته نمی‌هراسد. قطع اینترنت واکنش مستأصلانه آن است. سیاست قاطع آمریکا صدای شهروندان ایرانی خواهان تغییر را رساتر می‌کند. سیاست سست، یعنی سخنان مبهم درباره «دیپلماسی» که از نام بردن رژیم، اعدام‌هایش، سپاه پاسداران یا گروگان‌هایی که در بند دارد سر باز می‌زند، به جمهوری اسلامی مجال می‌دهد تا مخالفت را درهم بکوبد.

پس از آن، پول شما. کاهش تحریم‌ها درآمد رژیم را افزایش می‌دهد. پس از اجرای برجام، ایران به درآمدهای نفتی محدودشده دسترسی یافت و دوباره به نظام مالی جهانی پیوست. سیاست فشار حداکثری در رویکردهای به رهبری جمهوری‌خواهان فروش نفت را محدود کرد و توان رژیم برای تأمین مالی دستگاه امنیتی و شبکه‌های نیابتی‌اش را مستقیماً هدف گرفت. نکته ساده است: درآمد رژیم، فشار تحریم‌ها، بی‌ثباتی منطقه و خطرهای بازار انرژی به هم پیوسته‌اند. سیاست خارجی دیری «خارجی» نمی‌ماند.

ضلع سوم، و بی‌رحمانه‌ترین آن، تروریسم است. سپاه پاسداران و نیروی قدس آن سال‌هاست گروه‌های نیابتی را در سراسر منطقه تأمین مالی، مسلح، آموزش و پشتیبانی کرده‌اند. تحریم‌ها یکی از ابزارهای برهم زدن این شبکه‌هاست. هر گاه فشار کاهش یابد، رژیم مجال بیشتری برای جابه‌جایی پول، سلاح و نفوذ دارد. هر گاه فشار شدت گیرد، راه‌های آسان کمتری پیش روی رژیم است. «فشار حداکثری» جمهوری‌خواهان صراحتاً همین شبکه را هدف گرفته بود.

همین تنش در کشورهای دیگر نیز دیده می‌شود: دولت‌ها اغلب سرکوب را محکوم می‌کنند، اما همچنان راه‌های دیپلماتیک خروج از بحران و کاهش تنش را در اولویت قرار می‌دهند. ممکن است این رویکرد سیاستی برای حفظ ثبات معرفی شود، اما شهروندان ایرانی اغلب آن را به‌صورت تعلل، ابهام و مجال تنفس برای رژیم تجربه می‌کنند. پرسشی که رأی‌دهندگان باید مطرح کنند ساده است: آیا این سیاست از رژیم صریحاً نام می‌برد، سپاه پاسداران را زیر فشار می‌گذارد، از آزادی اینترنت دفاع می‌کند و برای اعدام، گروگان‌گیری و سرکوب هزینه تحمیل می‌کند، یا پشت زبان مبهم «صلح» پنهان می‌شود؟

شواهد در اولویت است: این مقاله بر سوابق رأی، متن لوایح، بیانیه‌های رسمی، منابع عمومی و مواضع سیاستی مستند تکیه دارد. هر جا واقعیت‌ها به پایان می‌رسد و تحلیل آغاز می‌شود، آن را تصریح می‌کنیم. اینکه کنترل کنگره در ۲۰۲۶ به دست چه کسانی بیفتد، فصل بعد را رقم خواهد زد.

انتخابات ۲۰۲۶ انتخاباتی عادی نیست؛ انتخابات سیاست آمریکا در قبال ایران است

ایرانی-آمریکایی‌ها نمی‌توانند در ۲۰۲۶ کنار بنشینند. وقتی تصمیم درباره تحریم‌ها، جلسات استماع، بودجه، آزادی اینترنت، نظارت بر نفوذ خارجی و اینکه چه کسی «صدای» مردم ایران شمرده شود با کنگره است، هر کرسی بر سیاست آمریکا در قبال ایران اثر می‌گذارد.

اگر رأی ندهیم، شبکه‌های لابی به جای ما سخن می‌گویند. اگر پای صندوق رأی برویم، ناگزیرند به ما پاسخ دهند.

این اغراق نیست. هر ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان به رأی گذاشته می‌شود. ۳۳ کرسی عادی سنا به‌علاوه دو انتخابات ویژه (فلوریدا و اوهایو) نیز در برگه رأی است. رقابت فرمانداری در ۳۶ ایالت، صدها مقام اجرایی ایالتی و ۶٬۱۲۲ کرسی مجالس ایالتی، سیاست‌گذاری، دعاوی حقوقی، استانداردهای آموزشی، امور انتظامی و مقابله با نفوذ خارجی را در سطح ایالتی تعیین خواهد کرد.

تا نوامبر صبر نکنید. در بسیاری از ایالت‌ها، تصمیم اصلی در انتخابات مقدماتی گرفته می‌شود. تا زمان انتخابات عمومی، ممکن است دستگاه‌های حزبی، شبکه‌های سازمان‌یافته، حلقه‌های حامیان مالی و فعالانی که در انتخابات کم‌مشارکت نقش تعیین‌کننده دارند، از پیش نامزدها را برگزیده باشند. اگر ایرانی-آمریکایی‌ها می‌خواهند صدایی داشته باشند، باید زود وارد میدان شوند؛ نه پس از آنکه گزینه‌ها از پیش تعیین شده است.

رأی شما تعیین می‌کند که کنگره آینده ابزارهای حمایت از شهروندان ایرانی را تقویت کند یا خطاهای کاهش تحریم‌ها را، که به سرپا ماندن رژیم کمک کرد، تکرار کند.

نقشه انتخاباتی ۲۰۲۶ که برای ایرانی-آمریکایی‌ها اهمیت دارد

توان خود را جایی متمرکز کنید که صدایتان بیشترین اثر را دارد.

ایالت‌های رقابتی سنا (بیشترین اثرگذاری)

• ← جورجیا (جان آسوف [Jon Ossoff]، دموکرات؛ در معرض شکست)
• ← کارولینای شمالی (سناتور فعلی نامزد نیست یا رقابت تنگاتنگ است)
• ← انتخابات ویژه اوهایو: شرود براون [Sherrod Brown] (دموکرات) در برابر جان هیوستد [Jon Husted] (جمهوری‌خواه)
• ← مِین (سوزان کالینز [Susan Collins]، جمهوری‌خواه)
• ← میشیگان (سناتور فعلی نامزد نیست)
• ← انتخابات ویژه فلوریدا
• ← تگزاس؛ کرسی در اختیار جمهوری‌خواهان است و نامزد این حزب پس از دور دوم انتخابات مقدماتی مشخص می‌شود
• ← آلاسکا (دن سالیوان [Dan Sullivan]، جمهوری‌خواه)

این رقابت‌ها تعیین می‌کنند کدام حزب کنترل سنا را در دست بگیرد و در نتیجه دستور کار سیاست ایران را تعیین کند.

مجلس نمایندگان: هر ۴۳۵ کرسی. اولویت را به حوزه‌های رقابتی و نیز حوزه‌هایی بدهید که جمعیت چشمگیری از ایرانی-آمریکایی‌ها و جوامع خاورمیانه و شمال آفریقا (MENA) دارند؛ در کالیفرنیا، تگزاس، ویرجینیا، مریلند، نیوجرسی، نیویورک، فلوریدا، جورجیا، ایلینوی، میشیگان، آریزونا و کارولینای شمالی. داده‌های اداره سرشماری آمریکا نشان می‌دهد که ایرانیان در کالیفرنیا، تگزاس و ویرجینیا بزرگ‌ترین گروه در میان گروه‌های MENA فهرست‌شده بوده‌اند و شهرستان لس‌آنجلس بیشترین جمعیت ایرانی را در میان شهرستان‌های آمریکا دارد.

سطح ایالتی: رقابت‌های فرمانداری در ۳۶ ایالت و صدها کرسی قانون‌گذاری ایالتی، برنامه‌های درسی (برای مقابله با تبلیغات رژیم)، اجرای تحریم‌ها در سطح ایالت و ایستادگی محلی در برابر نفوذ خارجی را در دست دارند.

اولویت‌های ایرانی-آمریکایی‌ها برای بسیج رأی‌دهندگان (GOTV): ایالت‌های رقابتی سنا که در بالا آمد، به‌علاوه حوزه‌های مجلس نمایندگان در ایالت‌هایی با جمعیت ایرانی بالا و هر رقابت ایالتی که جامعه شما بتواند کفه آن را سنگین کند. مشارکت در رأی‌گیری بزرگ‌ترین توان ماست.

چگونه انتخاب کنیم: آزمون پرچم قرمز و پرچم سبز، بر پایه شواهد

به حس و گمان اعتنا نکنید. سابقه بخواهید.

🟢 پرچم سبز: سابقه روشن در مخالفت با رژیم و پاسخ‌گو کردن آن؛ از مردم ایران، آزادی اینترنت، تحریم جمهوری اسلامی، فشار بر سپاه پاسداران، لوایح حقوق بشری و پاسخ‌گویی در قبال گروگان‌گیری حمایت می‌کند.

🟡 نیازمند بررسی: سابقه متناقض یا نامشخص. پرسش‌های زیر را مطرح کنید.

🔴 پرچم قرمز، نیازمند بررسی: از حمایت رسمی CAIR Action یا NIAC Action برخوردار است، یا از زبان مبهم «صلح/دیپلماسی» استفاده می‌کند و در عین حال از نام بردن رژیم، اعدام‌هایش، سپاه پاسداران، گروگان‌ها یا قطع اینترنت خودداری می‌کند. توجه: پایا/IAPAC بر جامعه ایرانی-آمریکایی متمرکز است و در مسائل مربوط به این جامعه اغلب رویکردی فراحزبی دارد؛ نایاک (NIAC) سابقه سیاستی متمایزی دارد. هیچ نامزدی را تنها بر اساس حمایت‌هایی که دریافت کرده است قضاوت نکنید؛ هر نامزد را بر پایه اظهارات عمومی، سابقه رأی، پیوندهای مالی و مواضعش درباره سیاست ایران بسنجید.

نمونه: سهیلا بنا (Soheila Bana)، نامزد عضویت در شورای شهر ریچموند (حوزه ۴) در کالیفرنیا، از حمایت رسمی IAPAC برخوردار شد. این حمایت به‌خودی‌خود جهت‌گیری او را روشن نمی‌کند، بلکه قاعده «بررسی بر پایه سابقه» را به میان می‌آورد: پیش از هر پیش‌داوری، اظهارات عمومی، مواضع سیاستی و پاسخ‌های او به پرسش‌های زیر را بسنجید.

آزمون پرچم سبز: این شش پرسش را از هر نامزد بپرسید

1. آیا از امضاکنندگان «قانون حقوق بشر، آزادی اینترنت و پاسخ‌گویی ایران (۲۰۲۶)» (H.R. 7622 / S. 3900) هستید و متعهد می‌شوید به آن رأی موافق دهید؛ لایحه‌ای که ابزارهای دور زدن قطع اینترنت از سوی رژیم را گسترش می‌دهد و مقامات را پاسخ‌گو می‌کند؟
2. آیا از افزایش بودجه برای ارتباطات امن و فناوری‌های دور زدن سانسور حمایت می‌کنید تا شهروندان ایرانی بتوانند موارد نقض حقوق را مستند کنند و به‌طور مسالمت‌آمیز خود را سازمان دهند؟
3. آیا از اعمال فشار کامل بر سپاه پاسداران، از جمله حفظ نام آن در فهرست سازمان‌های تروریستی و هدف گرفتن شبکه‌های مالی‌اش، پشتیبانی می‌کنید؟
4. آیا به قوانینی رأی می‌دهید که خواستار آزادی فوری همه گروگان‌های آمریکایی و دوتابعیتی در بند جمهوری اسلامی ایران است؟
5. آیا از لوایحی حمایت می‌کنید که اعدام‌ها، بازداشت‌های خودسرانه و سرکوب زنان، معترضان و اقلیت‌ها به دست رژیم را صریحاً محکوم می‌کنند؟
6. آیا با هرگونه کاهش تازه تحریم‌ها یا توافق هسته‌ای مخالفت می‌کنید، مگر آنکه محدودیت‌هایی دائمی و قابل راستی‌آزمایی بر فعالیت‌های مربوط به سلاح هسته‌ای، حمایت از تروریسم و نقض حقوق بشر در بر داشته باشد؟

«ضدجنگ» بودن کافی نیست. شعار، سابقه نیست. نامزدی ممکن است با جنگ مخالف باشد و در عین حال از فشار بر رژیم طفره برود. آزمون واقعی این است که آیا از جمهوری اسلامی نام می‌برد، سپاه پاسداران را زیر فشار می‌گذارد، اعدام و گروگان‌گیری را محکوم می‌کند، از آزادی اینترنت حمایت می‌کند و همان‌گونه که سخن می‌گوید رأی می‌دهد. نامزدهایی که به هر شش پرسش پاسخ «بله» بدهند، معیار پرچم سبز این مقاله را دارند. هر پاسخی کمتر از این، بررسی عمیق‌تری می‌طلبد. سوابق عمومی در congress.gov راستی‌آزمایی این موارد را آسان می‌کند.

توجه را به فشار تبدیل کنید

ایرانی-آمریکایی‌ها، اکنون زمان ماست.

اگر هنوز برای رأی دادن ثبت‌نام نکرده‌اید، همین امروز ثبت‌نام کنید. وضعیت ثبت‌نام خود را بررسی کنید و اگر تغییر وابستگی حزبی به شما امکان می‌دهد در مهم‌ترین انتخابات مقدماتی ایالت خود رأی دهید، آن را به‌روز کنید.

داوطلب شوید. به نامزدهایی که از آزمون پرچم سبز سربلند بیرون می‌آیند کمک مالی کنید. در ایالت‌های رقابتی که در بالا آمد، از راه تماس تلفنی یا مراجعه خانه‌به‌خانه با رأی‌دهندگان ارتباط بگیرید. این مقاله را در گروه‌های واتس‌اپ، گفت‌وگوهای خانوادگی، جوامع فارسی‌زبان، گروه‌های دانشجویی، عبادتگاه‌ها و محافل مدنی محلی به اشتراک بگذارید. کاری کنید که اطرافیانتان ثبت‌نام کنند. کاری کنید که آگاه شوند. کاری کنید که رأی دهند.

وقتی ایرانی-آمریکایی‌ها منسجم و منظم رأی می‌دهند، عرصه بر شبکه‌های لابی برای سخن گفتن به جای ما تنگ می‌شود و رژیم از مزیت سکوت در واشنگتن، لندن و بروکسل محروم می‌شود.

ما ناتوان نیستیم. ما پلی هستیم میان جهان آزاد و شهروندان شجاع ایران که همه چیز خود را در راه آزادی به خطر می‌اندازند. رأی ما تعیین می‌کند که فصل بعد قطع اینترنت بیشتر، گروگان‌های بیشتر و تروریسم بیشتر باشد، یا امید بیشتر، پاسخ‌گویی بیشتر و رژیمی که سرانجام حلقه را بر گرد خود تنگ‌تر می‌بیند.

حقیقت امری سلیقه‌ای نیست. ساختاری است که باید آن را ترسیم کرد و با اقدام، فشار و صندوق رأی از آن محافظت کرد.

راهنمای گام‌به‌گام: چگونه در ۲۰۲۶ ثبت‌نام کنید و رأی دهید

ایرانی-آمریکایی‌ها، و هر آمریکایی که می‌داند چه چیزی در میان است، می‌توانند همین حالا دست به کار شوند. در ادامه آمده است که چگونه با استفاده از منابع رسمی دولت آمریکا برای انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ آماده شوید:

1. بررسی کنید که آیا از قبل ثبت‌نام کرده‌اید. به vote.gov بروید. ایالت یا قلمرو خود را انتخاب کنید و مراحل را دنبال کنید تا وضعیت ثبت‌نام، محل رأی‌گیری و وابستگی حزبی خود را بررسی کنید.
2. برای رأی دادن ثبت‌نام کنید، یا در صورت لزوم دوباره ثبت‌نام کنید. در vote.gov ایالت خود را انتخاب کنید. بسته به ایالت، ممکن است بتوانید به‌صورت آنلاین، از طریق پست یا حضوری در اداره انتخابات محلی یا اداره وسایل نقلیه موتوری (DMV) ثبت‌نام کنید. باید شهروند آمریکا باشید، در روز انتخابات دست‌کم ۱۸ سال داشته باشید و شرایط اقامت ایالت خود را داشته باشید.
3. اطلاعات خود را به‌روز کنید. اگر نقل مکان کرده‌اید، نامتان را تغییر داده‌اید یا می‌خواهید وابستگی حزبی خود را برای انتخابات مقدماتی تغییر دهید، از طریق vote.gov اطلاعات را به‌روز کنید. در بسیاری از ایالت‌ها، انتخاب واقعی پیش از نوامبر و در انتخابات مقدماتی رقم می‌خورد.
4. مهلت‌ها را در تقویم خود علامت بزنید. مهلت ثبت‌نام رأی‌دهندگان در هر ایالت متفاوت است و اغلب چند هفته پیش از روز انتخابات به پایان می‌رسد. تا نوامبر صبر نکنید. مهلت دقیق خود را در vote.gov/register بررسی کنید و زود اقدام کنید.
5. برنامه رأی دادن خود را آماده کنید. تصمیم بگیرید که در روز انتخابات حضوری رأی می‌دهید، زودتر رأی می‌دهید، یا اگر ایالتتان اجازه می‌دهد، برگه رأی غیابی/پستی درخواست می‌کنید. پیش از روز انتخابات، محل رأی‌گیری، مدارک شناسایی لازم و مهلت‌های مربوط به برگه رأی را بررسی کنید.
6. به جامعه خود کمک کنید تا رأی دهند. این راهنما را با خانواده، دوستان، گروه‌های فارسی‌زبان، گروه‌های دانشجویی و فضاهای اجتماعی محلی به اشتراک بگذارید. در مناطقی با جمعیت بالای ایرانی-آمریکایی، مانند لس‌آنجلس، هیوستون، ویرجینیای شمالی، نیوجرسی و میشیگان، کارزارهای ساده ثبت‌نام برپا کنید. رأی دادن را به امری عادی بدل کنید. بررسی نامزدها را به امری عادی بدل کنید. سکوت را پرهزینه کنید.

هر ثبت‌نام صدای جمعی ما را قوی‌تر می‌کند. هر رأی‌دهنده آگاه کار را برای دستگاهی که می‌خواهد صدای ما را زیر صدای خود بپوشاند دشوارتر می‌کند. این کار تنها چند دقیقه وقت می‌گیرد. از امروز آغاز کنید.

ادعاهای این مقاله بر پایه اسناد عمومی، بیانیه‌های رسمی، متن لوایح، داده‌های رأی‌گیری و مواضع سیاستی مستند است. هر جا تحلیلی ارائه شده، به‌عنوان تحلیل مشخص شده است. شهروندان ایران همواره از رژیم جمهوری اسلامی ایران متمایزند.